کاش هرگز نمیدیدمت تا امروز غم ندیدنت را بخورم

کاش چشمان معصومت به چشمانم خیره نمیشد

تا امروز چشمان من به آن لحظه بهانه بگیرند و اشک بریزند

کاش حرفهای دلم را به تو نگفته بودم ، تا امروز

به خودم نگویم " آخه اون که میدونست چقدر دوسش دارم . . .

کیست آن کسی که او را دوست خود بگیرم ؟

رفیق و مونس و همدم و هم سخن من کیست ؟

آنکه بار تنهایی را از دوشم بردارد ،

آنکه گوشه ها و زوایای تاریک زندگیم راروشن کند .

آنکه راه پر ملال و گاه پر خطر  زندگی

را با او طی طریق کنم ؟

بسیار کسان بر سر راهم قرار می گیرند .

من رازهای درونم را در لفافه کلمات

به دیگران باز می گویم .

و در پی این هم سخنی ،

و بعد از زمانی ، گاه کوتاه ،

و گاه بلند به اندازه یک عمر تازه به خود می آیم که :

وه چه خام خیال بوده ام

که فلانی را دوست خود گرفته ام

"ای وای بر من ، کاش فلان شخص را دوست خود انتخاب نکرده بودم" سوره فرقان : 28

هم آنانی را که از لابلای نوشته هایشان دوست و گاه معلم خود گرفته ام .

و آنانی که از لابلای هزاران تصویر ، نوشته ، مجله ، فیلم و ... دوست خود پنداشته ام .

می دانید هر گاه به پشت سرم ، به عمر گذشته ام نگاه می کنم ، خیلی چیزها را تأثیر گذارنده بر خودم می بینم .

اما اینکه حیاتی ترین تصمیمات عمرم ،

اصلی ترین خطوط زندگیم ،

و گذران بی بازگشت سیلان وار عمرم را ،

بیشتر از همه تحت تأثیر چه چیزی گذرانده ام

و یا بهتر بگویم از کف داده ام ،

           یک کلمه بیشتر نیست – رفیق .

دفتر عشـــق كه بسته شـد
دیـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـی بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پایه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونیكه عاشـق شده بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوری تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
برای فاتحه بهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا باید فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتی میگفـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازی عشـــــقو بلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نمیكنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاریكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیم
دوسـت ندارم چشمای مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب میشه تصمیم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تیر خـــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقـــت بود
بشنواین التماس رو
ـبشنوـ
ـــــــــــــــ
ـــــــــــ
ـــــــ

خواستم رازی که مدتهاست در قلبم نگه داشته ام برایت فاش کنم

می خواستم بگویم دوستت دارم... اما نتوانستم

هرگاه از کنارم می گذشتی آرزو می کردم این راز را در نگاهم بخونی

 افسوس که تو بی اعتنا از کنارم می گذشتی

تا آنکه دیروز قلم به دست گرفتم تا بنویسم از تو و این همه بی مهریت متنفرم

وقتی قلم را از روی کاغذ بر می داشتم با تعجب دیدم که نوش

                       (دوستـــــت دارم)                    

بنویسید به روی قبر و بروی کفنم عاشق و دیونه امام رضا منم منم...
نام او حک شده بر لوح و دل و به سینه ام...حرم قشنگ او کرببلا و مدینم...

عاشق علی(ع) باش,وعاشق علی(ع) بمیر.

دست خالی آمد دست خالی تر رفت ... یادش کنید ...

نمی دونم چرا یاد تو افتادم

مثه اون لحظه ها که پیش هم بودیم

مثه وقتی که عشقی بود و حرمت داشت

برای هم عزیز و محترم بودیم

هواتو دارمو فکرت نمی زاره

روزای زندگیمو سر کنم بی غم

دلم خیلی گرفته گیج و داغونم

دارم از دست می رم ابری و نم نم

دارم از دست می رم بی تو بی مرهم

می شینم خیره می شم نقطه ها کورن

پا  میشم راه می رم راهها نفس گیرن

تو رو حس می کنم این نا خودآگاهه

واسه من خاطرات تو نمی میرن

هنوز خیلی دوستت دارم ولی قرار نیست

چیزی از نو باز بشه تکرار

این روزا دنبال یه چیزی میگردم که بتونه این دل و آروم کنه...یه اعتماد....یه صداقت...نمی دونم یا شاید هم یه تکیه گاه محکم...

دنبال یه گوش می گردم که بتونه این همه درد و دل و گوش بده....

دنبال یه چشم می گردم که وقتی باهاش حرف می زنم حواسش به من باشه...

یه زمانی تمام دیوارهای خونمون شده بودن سپر تمام حرفام...بعضی وقتا که شاد بودم...اینقدر براشون حرف می زدم که حس می کردم می خوان فرار کنن..ولی بیچاره ها مثه من جایی برای فرار نداشتن.....

ولی وقتی تو فکر بودم به چیزی فکر می کردم که نمی خواستم به اونا بگم..حس می کردم از فضولی دارن منفجر می شن...

از اینکه همش بگم دلم برای چیزی تنگ شده یا کسی تنگ شده یه کم خسته شدم...دیشب توی اون تاریکی رفتم یه گوشه ای نشستم و یه شمع روشن کردم ...دیگه می دونستم..اونجا هیچ کس به غیر از من و خودش نیست...اینقدر سکوت کردم تا اون سکوت و بشکنه...آخه همیشه این من بودم که شروع می کردم به حرف زدن..ولی دلم می خواست اول صداشو بشنوم...تو همین فکرا بودم که صدای نفسهاشو حس کردم:

- چیزی هست که به تو نداده باشم؟

خب معلومه..نه فقط دلم برات تنگ شده بود

- تو که همیشه منو می بینی چرا دلتنگی

آخه دیدن کافی نیست...دلم می خواد به آغوشت بکشم و ساعتها برات مثه بارون اشک بریزم....

- اما من دوست ندارم اون چشای سالمی رو که بهت هدیه دادم خرابش کنی

میگی پس چیکار کنم؟..دلتنگیمو چطور نشون بدم...

- لبخندی زد و گفت: با نیایش...با دعا...

و قبل از اینکه چیزی بگم شمع خاموش شد.....چقدر زود دیر مشه

نزار که سفره ی دلت پیش غریبه وا بشه

این بغض نشکسته باید سهم خود خدا بشه

پا به دنیای فرشته ها بزار دنیای فرشته ها حقیقته

واسه تو که بوی آسمون میدی گم شدن تو زندگی مصیبته

آخرین نشونه ی رسیدنی

که واسه همیشه بی نشون می شی

پا رو مخمل ستاره ها بزار

داری همسایه ی آسمون می شی

سرتو رو شونه های من بزار..وقتی عاشقی و سنگر نداری

تو دل یه مزرعه ..یه کلاغ رو سیاه

هوایی شده بره..پابوسه امام رضا

اما هی فکر می کنه..اونجا جای کفتراست

اما من کجا برم..یه کلاغ که روسیاست

من که تو ی ساهیا..از همه رو سیاه ترم

میون اون کبوترا..با چه رویی بپرم

تو همین فکرا بودش..کلاغ عاشقمون

یه دلش میگفت برو..یه دلش می گفت بمون

که یه هو صدایی گفت..تو نترس و راهی شو

به سیاهی فکر نکن..تو یه زائری برو

نوشته بود:

ماها اغلب چیزهایی رو مینویسیم، که “میتونیم” بنویسیم، نه چیزهایی رو که “دلمون میخواد” بنویسیم.

----------------------------

نوشته بود:

تو اوج نفرت،
فراموش نکن کی اون همه خاطره‏ی خوب بهت هدیه داد و چرا هدیه داد.

......

نداشتن تو یعنی اینکه دیگری تو را دارد، نمی‏دانم نداشتن‏ات سخت‏تر است یا تحمل اینکه دیگری تو را داشته باشد.

---------------------------------

قرار دیدار ما وقت
دلتنگی نرسیده به گریه
بود، تو به دلتنگی نرسیدی
و من از گریه گذشتم. 

----------------------------------

-دلم میخواد جای این دختره باشم...

-احساس میکنم خیلی پخته تر از قبل شدم..صبرم هم بیشتر شده..

شکر

دل من يه روز به دريا زد و رفت
پشت پا به رسم دنيا زد و رفت
پاشنه کفش فرارو ورکشيد
آستين همت و بالا زد و رفت
يه دفعه بچه شدو تنگ غروب
سنگ تو شيشه فردا زدو رفت
کاغذ گذشته ها رو پاره کرد
نامه فرداها رو تا زد و رفت
طفلکي تازگي آدم شده بود
به سرش هواي حوا زد و رفت
زنده ها خيلي براش کهنه بودن
خودشو تو مرده ها جا زد و رفت
هواي تازه دلش مي خواست ولي
آخرش توي غبارا زد و رفت
دنبال کليد خوشبختي مي گشت
خودشم قفلي رو قفلا زد و رفت

جرج آلن: اگر كسي را دوست داري، به او بگو. زيرا قلبها معمولاً با كلماتي

تورو از خاطرم برده تب تلخ فراموشي
دارم خو مي کنم با اين فراموشي و خاموشي
چرا چشم دلم کوره عصاي رفتنم سسته
کدوم موج پريشوني تو رو از ذهن من شسته
خدايا فاصله ات تا من خودت گفتي که کوتاهه
از اينجا که من ايستادم چه قد تا آسمون راهه
من از تکرار بيزارم از اين لبخند پژمرده
از اين احساس ياسي که تو رو از خاطرم برده
به تاريکي گرفتارم شبم گم کرده مهتابُ
بگير از چشماي کورم عذاب کهنه ي خوابُ
چرا گريه ام نمي گيره مگه قلب من از سنگه
خدايا من کجا ميرم کجاي جاده دلتنگه

ميخام عاشق بشم اما تب دنيا نمي زاره
سر راه بهشت من درخت سيب مي کاره

دلم پير و پريشونه يه کاري کن جوون باشم
پرنده بودن آسونه کمک کن آسمون باشم
تا الان هيچ گنجشکي نگفته من قفس ميخام
آهاي دنيا خفه م کردي ولم کن من نفس ميخام